• Hoogte: 2962

Vertrek, met het doel op de achtergrondSeptember 2011: We zijn uit Oostenrijk vertrokken wegens het veranderende weer daar en zijn op een camping in het Zuid Duitse Garmisch Partenkirchen neergestreken. Het straatbeeld en vrouwen in Dirndl jurken doen wat folkloristisch aan en het is wel leuk om in een voormalig Olympische dorp rond te hangen.

We hebben gisteravond overheerlijke Pilaf gemaakt en bereiden ons vanochtend voor op een volgende top: de Zugspitze, met 2962 meter Duitslands' hoogste berg. Nadat de onvermijdelijke eieren met spek zijn verorberd pakken we de rugzakken om. Alle alpiene spullen kunnen achterblijven want we gaan een lange dag klettersteigen.

 

hollentalklammEerst met de auto naar Hammersbach (758m), een dorpje aan de voet van de Zugspitze. Schoenen aan, korte broek, rugzak op en op pad!

Na een korte boswandeling komen we bij de Höllentalklamm, een 150 meter diepe en ruim een kilometer lange kloof waardoor een fraai pad is aangelegd. We lopen op paadjes, bruggetjes, trappetjes, door gangetjes, tunneltjes en door water dat langs de wanden naar beneden klatert.

Aan het eind wordt de kloof breder om uiteindelijk uit te komen bij de Höllentalangerhütte (1381m). Laten ze er nou een heerlijk zonnig terras hebben....

 
hollentalangerhutte

We hebben vanaf het terras prachtig zicht op de route naar de Zugspitze en het lijkt onmetelijk hoog en ver. We hebben nog 5 uur en dik 1500 hoogtemeters te gaan. Het is warm, de route gaat over rots en is onbeschut, dat wordt zweten! We drinken alvast veel, nemen een kop zoute soep en, toe maar, ook nog een bord pasta, lekker! Bij het vertrek zien we het bordje hangen dat de route naar de Zugspitze stijgijzers vereist. Wisten we gelukkig, en terwijl we nog in korte broek en t-shirt lopen is het een maf idee dat we over en paar uur het ijs op mogen. Een lang pad volgt, over rotsen, wat geklauter, paadjes, een paar stukjes klettersteig over een oude roestige route, veelal met stalen pennen in de rots. Een paar tegenliggers. "Het is niet te doen daarboven, er ligt sneeuw en het is spek- en spekglad". Domoren, hebben de topo niet bestudeerd en het bordje van de stijgijzers niet gezien…..

Het zweet druppelt al snel uit mijn helm en mijn 2 liter water is al ras op. Bijvullen in een beekje dan maar, uitdroging dreigt. En repen eten, Snickers natuurlijk, want die hebben volgens de Hoogtelijn de optimale energie/gewicht verhouding.

zugspitzeNa een uur of drie komen we bij de gletscher. We gaan 'm zonder touw doen, en zonder pickel, en dat terwijl er wel fikse spleten in zitten. Dan toch maar de korte broek verwisselen voor de alpiene broek; liever nog meer zweten dan het risico van een glijpartij en helemaal open liggen.

De 100 hoogtemeters op de gletscher zijn relatief eenvoudig. Beetje zigzaggen, over de randen van de spleten de diepte in kijken, balans houden met wandelstokken, en navigeren. We zien in de verte een rode stip op de rots staan; daar moeten we er blijkbaar af.

Aangekomen bij die stip blijkt de randspleet niet breed, maar de instap is pittig. Doordat we helemaal aan het eind van het seizoen zitten, is de gletscher helemaal uitgeaperd en moeten we een paar pittige meters omhoog voordat we kunnen inhaken in de klettersteig. En als je je stijgijzers uitdoet dan voel je je opeens heel kwetsbaar op een gletscher. Dan maar snel de rotsen in; Guusje eerst, ik als tweede. Een stuk staalkabel pakken we, maar dat blijkt niet goed vastgeklonken en als we er kracht op zetten, trekken we het bijna uit de wand. Afijn; beetje smijten met onze krachten en het lukt.

Als Guusje en ik als eerste de rotswand ingaan, vertelt ze even verderop dat ze hier ooit en angstaanval kreeg, met hyperventilatie en al. Is uiteindelijk wel goed gekomen maar ze was vandaag enorm bang voor deze passage van de gletscher naar de rots. We vieren onder vier ogen dat we erdoor zijn, high five. Mooi dat klimmen je verder kan brengen, sterker kan maken; goed gedaan Guus!

zugspitze-topkruisHet is nog een dikke anderhalf uur rotsklimmen, vrij netjes gezekerd maar wel stijl, lang en ook langzaam kouder. We zitten aan de oost-, en dus schaduwkant van de Zugspitze en de wind steekt op. Er lijkt geen eind aan de route te komen…….

Bram heeft de langste benen en beste conditie. Hij bereikt als eerste de top, ik volg een paar minuten later. Ik moet bekennen dat ik stukjes op handen en voeten heb gedaan. He-le-maal ka-pot ben ik. Buiten adem bereik ik het protserige kruis op de top. Dik 2100 hoogtemeters in de benen. Geweldig!

Als ook Pieter-Jan, Guusje en Johan er zijn, klimmen we een paar meter af naar het grote kabelbaanstation op de westtop. Daar zit het Münchner Haus, een berghut uit 1883! De eerste liter bier is weer geweldig, er wordt nog gekookt voor ons en met wat maffe Duitsers praten we nog lang na over de historie van deze berg en de lange, prachtige tour die we maakten. Dan gaat het lampje uit, lekker maffen!